Anahtar Parti Genel Başkanı Yavuz Ağıralioğlu, Bursa’da yaşlı bir kadının ihtiyacını karşılamak için kulağındaki küpeyi satmak üzere kuyumcuya gitmesini gündeme taşıdı. Ağıralioğlu, “Bu memlekette bir insan, ömrünün sonunda neden kulağındaki küpeyi satmak zorunda kalıyor? Şimdi siz bu milletin yaşlısına kefen parasını yaşarken harcatıyorsunuz” dedi.
(ANKARA) – Anahtar Parti Genel Başkanı Yavuz Ağıralioğlu, Bursa’da yaşlı bir kadının ihtiyacını karşılamak için kulağındaki küpeyi satmak üzere kuyumcuya gitmesini gündeme taşıdı. Ağıralioğlu, “Bu memlekette bir insan, ömrünün sonunda neden kulağındaki küpeyi satmak zorunda kalıyor? Şimdi siz bu milletin yaşlısına kefen parasını yaşarken harcatıyorsunuz” dedi.
Anahtar Parti Genel Başkanı Ağıralioğlu, Bursa’da yaşlı bir kadının geçim sıkıntısı nedeniyle küpesini satmak için kuyumcuya gittiğini belirterek emeklilerin ekonomik koşullarına ilişkin açıklama yaptı. Ağıralioğlu, sosyal medya hesabından yaptığı açıklamada şu ifadeleri kullandı:
“Bursa’da yaşlı bir teyzemiz, bir ihtiyacını karşılayabilmek için kuyumcuya gidiyor. Ne satıyor biliyor musunuz? Kulağındaki küpesini… Oradaki bir vatandaşımız durumu fark ediyor. Kuyumcuya, ‘Teyzemizin küpesini alma, parasını ben vereyim.’ diyor. Allah razı olsun. Milletimizin vicdanı hâlâ ayakta. Ama benim canımı yakan başka bir şey var: Bu memlekette bir insan, ömrünün sonunda neden kulağındaki küpeyi satmak zorunda kalıyor? Bizim Anadolu’da büyüklerimiz bir kenarda üç kuruş para, bir küçük altın saklardı. Adına da ‘kefen parası’ derlerdi. Kimseye yük olmayalım, son yolculuğumuzun masrafını da kendimiz karşılayalım diye… Şimdi siz bu milletin yaşlısına kefen parasını yaşarken harcatıyorsunuz.
Yıllarca çalışmış. Primini ödemiş. Vergisini vermiş. Evlat büyütmüş. Bu memlekete ömrünü vermiş. Sonra emekli olmuş. Ve bugün pazara çıkarken hesabını, faturasını öderken hesabını, eczaneye giderken hesabını yapıyor. Yetmiyor… Kulağındaki küpenin hesabını yapıyor. O vatandaşımızın yaptığı elbette çok kıymetlidir. Allah ondan razı olsun. Ama bizim konuşmamız gereken, o vatandaşımızın iyiliğinden önce, o teyzemizin neden o kuyumcuya girmek zorunda kaldığıdır. Bir insan ömrünün sonunda geçinebilmek için hatırasını, birikimini, kulağındaki küpesini satıyorsa; bunu yalnızca yoksulluk istatistikleriyle anlatamazsınız. İnsan, yıllarca çalıştığı bir ülkede yaşlandığında hiç kimseye muhtaç olmadan yaşayabileceğini bilmek ister. Devletin yaşlısına vermesi gereken güven de budur.”
Yorum Yap